Gazetka promocyjna z hasłem „eko”, baner w sklepie internetowym z „bio” i klasyczna etykieta na produkcie – na pierwszy rzut oka wszystkie te nośniki robią to samo: przekazują informację o produkcie. Dla systemu żywności ekologicznej to jednak trzy różne kategorie, bo rozporządzenie (UE) 2018/848 rozróżnia „znakowanie” i „reklamę”, a z tym rozróżnieniem wiążą się konkretne obowiązki informacyjne.

Rynek produktów z kannabidiolem (CBD) od kilku lat działa szybciej niż procesy oceny ryzyka i podejmowania decyzji regulacyjnych. Dla producentów żywności w Polsce to szczególnie trudny obszar, bo dotyczy jednocześnie bezpieczeństwa konsumenta, odpowiedzialności biznesowej, komunikacji marketingowej oraz kwalifikacji prawnej produktu.

Komisja usunęła z unijnej listy autoryzowanych tzw. smoke flavouring primary products – dalej: SFPP – czyli produkty podstawowe dla aromatów dymu wędzarniczego. Chodzi konkretnie o pozycje SF-001 do SF-010 wpisane do wykazu rozporządzenia 1321/2013. Dwie z nich – SF-007 i SF-010 – wygasły już 1 stycznia 2024 r. z powodu braku wniosku o odnowienie, a dla pozostałych ośmiu Komisja odmówiła odnowienia autoryzacji i następnie skreśliła je z wykazu.

W ostatnich latach „ekologiczność” przestała być wyłącznie deklaracją marketingową, a stała się elementem twardej infrastruktury biznesowej. W praktyce oznacza to konieczność budowania łańcucha dostaw, w którym da się udowodnić pochodzenie surowca, sposób jego wytworzenia, integralność partii oraz zgodność z wymaganiami certyfikacji.